Cover • Paaspuzzel • Praktijkverhaal • Zij-instromer • AI-Hackathon • Chantal Beks • Column • Kort nieuws • Edities
01 Paaspuzzel
Win een heerlijk paaspakket
Breken
Yvonne waagde de sprong
04 AI-Hackathon
AI verkennen vanuit de gebruiker
De rozen én de doornen
06 Column
Mevrouw Paula, tja… die hoort hier eigenlijk niet
07 Kort nieuws
Enquête, Pareltjesdag en meer…
Paasactie
WIN EEN HEERLIJK PAASPAKKET
Zoek ons Paaswoord
Verspreid in deze Flits vind je alle letters van ons Paaswoord.
Stuur je oplossing naar communicatie@careyn.nl
Je maakt kans op een heerlijk paas-verrassingspakket.
We trekken vijf winnaars.
DE WINNAARS VERMELDEN WE IN ONZE VOLGENDE FLITS
Praktijkverhaal
Breken
Praktijkverhaal van Margreet Meijer,
ex-wijkverpleegkundige
Hij woonde in een stille uithoek van de wijk, in het laatste woonblok direct achter de geluidswal van de snelweg. Geen mensen op straat, buren waren nauwelijks thuis of niet zichtbaar.
Hij was oud en alleen en had geen puf om iets te ondernemen, laat staan om te verhuizen.
Zijn zoon en kleindochter woonden ver weg, die zag hij twee keer per jaar, met zijn verjaardag en met Kerst. Verder had hij geen familie meer, iedereen was overleden of niet meer in staat tot wat dan ook. Het leven vond hij al lange tijd zwaar, hij deed zijn best maar zag nog maar weinig lichtpuntjes.
Even geleden maar hier weer een nieuwe bijdrage van Margreet, met een aangrijpend praktijkverhaal.
Praktijkverhaal
Breken
Even geleden maar hier weer een nieuwe bijdrage van Margreet, met een aangrijpend praktijkverhaal.
Praktijkverhaal van Margreet Meijer,
ex-wijkverpleegkundige
Hij woonde in een stille uithoek van de wijk, in het laatste woonblok direct achter de geluidswal van de snelweg. Geen mensen op straat, buren waren nauwelijks thuis of niet zichtbaar.
Hij was oud en alleen en had geen puf om iets te ondernemen, laat staan om te verhuizen.
Zijn zoon en kleindochter woonden ver weg, die zag hij twee keer per jaar, met zijn verjaardag en met Kerst. Verder had hij geen familie meer, iedereen was overleden of niet meer in staat tot wat dan ook. Het leven vond hij al lange tijd zwaar, hij deed zijn best maar zag nog maar weinig lichtpuntjes.
Ik kwam twee keer per week voor een wondbehandeling. Hij vertelde dat hij zich aardig goed kon redden. Hij was gewend om alleen te zijn en had voor zichzelf een dagelijkse routine ontwikkeld. Erg spraakzaam was hij niet, de eenzaamheid was voelbaar aanwezig. Zijn blik leek op de verte gericht en blind voor alles direct om hem heen.
Hij had wel gezelschap van een poes, ik dacht altijd dat dit beestje hem op de been hield, letterlijk in leven hield. De poes was ook oud en sliep altijd. Soms zat hij op de tafel aan een bordje eten, tegenover het baasje. Op het kattenbord zag ik wel eens hetzelfde eten liggen als bij zijn baasje, witlof en aardappelpuree.
Verjaardag
En toen was het zijn verjaardag. Ik ging tijdens de middagroute naar hem toe. Met een opgetogen gezicht deed hij open. Stralend ontving hij mijn felicitaties en vertelde dat zijn zoon met zijn vrouw en kleindochter zouden komen. Er stond van alles klaar en hij vond het fijn dat ik er zo vroeg in de middag was, straks zou het een drukte van belang zijn met drie mensen erbij in huis!
Tijdens de wondbehandeling praatte hij aan één stuk door. En toen ging de telefoon… Ik hoorde de luide stem van de schoondochter, tja het kind was niet lekker en dan kwamen ze liever niet op bezoek want ja je weet maar nooit en het was ook zo ver. Met andere woorden: ze kwamen niet. Met trillende handen legde hij de telefoon neer. Zijn gezicht trok spierwit weg.
Breken
Ze zeggen wel dat mensen kunnen breken als ze een bepaald punt hebben bereikt waarop ze iets niet meer aankunnen. En nu zag ik voor mijn ogen deze man letterlijk ‘breken’.
Hij greep zich vast aan de kast, leunde tegen de muur en liet zich toen langzaam naar de grond zakken. Zijn hoofd hing naar beneden en hij slaakte een jammerlijke kreet. Hij sloeg zijn handen voor zijn gezicht en zat dubbelgevouwen op de grond tegen de muur. Door zijn vingers druppelden tranen.
Ik ging bij hem zitten en hield zijn armen vast. Hij jammerde en huilde. Dit kon hij niet aan. Hij wist dat hij misschien maanden zou moeten wachten voordat er weer een mogelijkheid was om ze te zien.
Tien jaar ouder
Ik kon niet weggaan. Deze diepbedroefde man kon ik nu niet alleen laten. Ik belde een collega die wat werk van mij overnam en ging theezetten. Op een gegeven moment kon ik hem helpen weer op te staan en in een stoel te gaan zitten. Hij leek minstens tien jaar ouder geworden.
Voordat ik uiteindelijk wegging verzekerde ik hem dat er snel iemand contact op zou nemen om met hem te praten en hem ondersteuning te geven. Dat vond hij goed.
Toen de poes weer bij hem op schoot sprong en zich lekker nestelde, nam ik voorzichtig afscheid en trok ik de deur zachtjes achter mij dicht.
Maar nu wist ik wat ‘breken’ betekende. Hartverscheurend.
Margreet Meijer
Ex-wijkverpleegkundige
Zij-instromer
VAN SCHOONMAAK NAAR GASTVROUW
Yvonne waagde de sprong
Na veertig jaar in de schoonmaakbranche voelde Yvonne dat het tijd was voor iets nieuws. Ze wist al snel: ik wil zorgen voor mensen. Toen ze een vacature voor gastvrouw bij Careyn voorbij zag komen, waagde ze de sprong.
Dat combineerde ze met de opleiding tot Zorgassistent+.
Yvonne is erg leergierig en is altijd op zoek naar meer uitdaging.
Zo ontdekte ze als Zorgassistent+ hoe waardevol en mooi zij het ADL‑werk vindt.
Nog voordat haar certificaat op de mat lag, begon Yvonne aan de volgende opleiding tot Helpende+. Daarmee breidt ze haar taken uit en mag ze straks ook met medicatie aan de slag, een verantwoordelijkheid waar ze enorm naar uitkijkt.
Benieuwd naar haar verhaal?
Yvonne vertelt in een video op de verhalenpagina zelf over haar ervaringen.
Zij-instromer
VAN SCHOONMAAK NAAR GASTVROUW
Yvonne waagde de sprong
Na veertig jaar in de schoonmaakbranche voelde Yvonne dat het tijd was voor iets nieuws. Ze wist al snel: ik wil zorgen voor mensen. Toen ze een vacature voor gastvrouw bij Careyn voorbij zag komen, waagde ze de sprong.
Dat combineerde ze met de opleiding tot Zorgassistent+. Yvonne is erg leergierig en is altijd op zoek naar meer uitdaging. Zo ontdekte ze als Zorgassistent+ hoe waardevol en mooi zij het ADL‑werk vindt.
Nog voordat haar certificaat op de mat lag, begon Yvonne aan de volgende opleiding tot Helpende+.
Daarmee breidt ze haar taken uit en mag ze straks ook met medicatie aan de slag, een verantwoordelijkheid waar ze enorm naar uitkijkt.
Benieuwd naar haar verhaal?
Yvonne vertelt in een video op de verhalenpagina zelf over haar ervaringen.
Ai-Hackathon
HACKATHON AI BIJ CAREYN
AI samen verkennen vanuit de gebruiker
Op 12 februari organiseerde de Careyn Academie een hackathon over het gebruik van AI in ons werk. Collega’s uit verschillende hoeken van de organisatie deden mee: zorg- en welzijnsmedewerkers, Careynplus en personenalarmering, innovatiemanagers, communicatie en ICT/informatie-management. Juist die mix maakte de middag waardevol. Zoals Esther de Heer, specialist ouderengeneeskunde, zei: “Je ziet opeens hoeveel expertise Careyn eigenlijk al in huis heeft.”
Het doel was niet om meteen uit te voeren of beslissingen te nemen, maar om te verkennen: waar kan AI ons écht helpen in het dagelijkse werk? We begonnen steeds bij de gebruiker. Waar kost iets veel tijd? Waar moet je vaak hetzelfde opzoeken? Esther benadrukte hoe belangrijk dit is: “Als iets de werkvloer moet helpen, moet de hulpvraag ook écht van de werkvloer komen.”
Vanuit praktijkvoorbeelden ontwierpen teams ideeën voor een ‘virtuele collega’ die kan ondersteunen bij het vinden van protocollen, het beantwoorden van terugkerende vragen of het wegwijs maken binnen systemen. Daarbij bespraken we ook grenzen: AI moet kloppen, veilig zijn en altijd ondersteunend blijven. “AI geeft geen waarheid, maar een voorspelling,” aldus Esther. “Je blijft zelf verantwoordelijk om te checken.”
De middag leverde veel energie op, herkenbare voorbeelden uit de praktijk en goede gesprekken over kansen én aandachtspunten. “Er zit zoveel enthousiasme in de groep,” vertelde Esther. “Maar het moet wel in stappen, met een duidelijke roadmap. We kunnen leren van wat anderen al hebben gedaan en het dan beter doen.”
Het vervolg: strategie, klankbord en pilots
ICT gaat nu verder met het opstellen van een AI‑strategie, waarbij de deelnemers betrokken blijven als klankbord. Ook wordt gekeken welke ideeën geschikt zijn voor een kleine, veilige pilot in de praktijk. Stap voor stap onderzoeken we wat werkt, onder welke voorwaarden en met welke waarborgen. Zo bouwen we verder op wat tijdens de hackathon is opgehaald.
Jolijne van Prooijen, Careyn Academie
Nieuwsgierig?
Esther benadrukt hoe belangrijk het is om vanuit de werkbloer mee te denken: “We hebben echt mensen van de werkvloer nodig om dit goed te doen.” Denk je: hier wil ik ook wel over meedenken? Laat het weten bij de Careyn Academie: j.vanprooijen@careyn.nl
Toekomst bestendige zorg
INTERVIEW MET CHANTAL BEKS
De rozen én de doornen
Door Maaike Rutten en Ronald Giphart
Onze bestuurder Chantal Beks wil ruimte geven aan autonomie en vakmanschap: ‘In de zorg zijn medewerkers natuurlijk altijd op hun hoede, ze willen in wezen geen dingen doen die volgens de regels niet mogen. Daardoor is de reflex vaak: eerst toestemming vragen.
Een medewerker durft zonder expliciete toestemming dan bijvoorbeeld een deur niet open te zetten voor een bewoner, terwijl die medewerker echt wel weet dat het de juiste keuze is.
Onze medewerkers onderschatten ook nogal eens de waarde die zij toevoegen, hebben niet altijd een realistisch beeld van wat ze werkelijk betekenen. Ik gun hen meer trots en zichtbaarheid.’
Deze en andere boeiende gedachten vormden voor Maaike Rutten en Ronald Giphart aanleiding om uitgebreid met Chantal in gesprek te gaan over de ontwikkeling van haar leiderschap.
Uit dit interview tonen we hier enkele fragmenten en wat biografische feiten. Het complete interview is te lezen op onze verhalenpagina.
Toekomst bestendige zorg
INTERVIEW MET CHANTAL BEKS
De rozen én de doornen
Door Maaike Rutten en Ronald Giphart
Onze bestuurder Chantal Beks wil ruimte geven aan autonomie en vakmanschap: ‘In de zorg zijn medewerkers natuurlijk altijd op hun hoede, ze willen in wezen geen dingen doen die volgens de regels niet mogen. Daardoor is de reflex vaak: eerst toestemming vragen.
Een medewerker durft zonder expliciete toestemming dan bijvoorbeeld een deur niet open te zetten voor een bewoner, terwijl die medewerker echt wel weet dat het de juiste keuze is.
Onze medewerkers onderschatten ook nogal eens de waarde die zij toevoegen, hebben niet altijd een realistisch beeld van wat ze werkelijk betekenen. Ik gun hen meer trots en zichtbaarheid.’
Deze en andere boeiende gedachten vormden voor Maaike Rutten en Ronald Giphart aanleiding om uitgebreid met Chantal in gesprek te gaan over de ontwikkeling van haar leiderschap.
Uit dit interview tonen we hier enkele fragmenten en wat biografische feiten. Het complete interview is te lezen op onze verhalenpagina.
Wat is jouw definitie van leiderschap?
‘Voor mij gaat leiderschap over verantwoordelijkheid nemen. Als er rozen worden uitgedeeld, moet je een stap terug doen en je team laten schitteren. Maarzodra de doornen worden uitgereikt, hoor jij als eerste naar voren te stappen. Je bent het hitteschild voor je mensen: je vangt klachten op en beschermt hen tegen onnodige druk, terwijl je waardering en complimenten juist naar het team doorspeelt. Leiderschap kent bovendien vele vormen. Soms betekent het richting geven, ook als het pad niet helemaal duidelijk is. Dan moet je zelf de lamp zijn die licht verspreidt, juist wanneer er mist hangt.’
Wat is jouw definitie van verbondenheid?
‘Voor mij is dat simpel: zie de mens, met een uitroepteken. Het klinkt eenvoudig, maar juist als het gaat waaien – als er druk, strijd, verdriet of eigenbelang in het spel komt – verliezen we elkaar snel uit het oog. Dat is menselijk, want in moeilijke situaties kruipen we vaak terug in onszelf. Toch is de grootste opdracht om dan ook de ander te blijven zien, juist als het ingewikkeld wordt.’
Lees het complete interview op onze verhalenpagina.
Vroeg besef van rechtvaardigheid en gelijkwaardigheid
Careyn bestuurder Chantal Beks (1973) werd geboren in Lieshout, een klein Brabants dorp onder de rook van de brouwerij van de familie Swinkels (Bavaria). Haar vader was huisschilder. Ze groeide op in een typisch katholiek arbeidersgezin, in een gemeenschap waar kerk, harmonie en voetbalclub de sociale structuur bepaalden. Al vroeg merkte ze hoe sterk sociale verschillen een dorp konden kleuren. Op school viel ze op door haar uitzonderlijk hoge CITO-score, maar ondanks haar talent (ze kreeg zelfs een taart van de CITO-organisatie) werd ze naar de mavo gestuurd. Een verkeerde inschatting, ingegeven door traditionele verwachtingen van een meisje uit een schildersgezin.
Via een schakelklas kwam ze alsnog op het juiste niveau. Haar ambitie was arts worden, maar na uitloting voor Geneeskunde belandde ze in Maastricht bij Gezondheids-wetenschappen.
Ze werd al snel bestuurlijk actief in de studentenvereniging en ontdekte dat ze zich snel kon aanpassen en mensen kon verbinden. Toch bleven de waarden uit haar jeugd leidend. Haar vader had haar geleerd dat alle mensen gelijk zijn: ‘Als je vanuit de maan naar beneden kijkt, zijn alle mensen even groot.’ Dat besef van rechtvaardigheid en gelijkwaardigheid bleef haar kompas – van een dorp in Brabant tot in de bestuurskamers van de zorg.
Wissel-Column
REMON VAN GALEN
“Mevrouw Paula, tja… die hoort hier eigenlijk niet.”
Het is zo’n zin die je met regelmaat op een afdeling hoort. De bewoner die nét anders is dan we gewend zijn. Die wat meer roept. Of juist stilvalt. Die anderen onrustig maakt. Of precies in een allergie van het team terechtkomt. Of wel de passende leeftijd maar tja… die diagnose...
De ruimte om te zoeken naar mogelijkheden wordt kleiner. Voor onszelf, voor collega’s, voor familie. Soms sijpelt zo’n overtuiging verder door dan we denken.
In de zorg hebben we verschillende afdelingen, verschillende doelgroepen, verschillende labels. Gedifferentieerd, noemen we dat. Maar zo divers als de samenleving is, zo fijnmazig is de zorg nou ook weer niet. Bijna overal loopt wel een mevrouw Paula rond. Iemand die niet helemaal past maar toch aan onze zorg is toevertrouwd.
Natuurlijk mag je twijfels bespreken. In een veilige omgeving moet dat juist kunnen. En soms is een andere plek echt passender. Maar de illusie dat er voor iedere cliënt een perfecte match bestaat, die prik ik graag door.
Misschien is de vraag niet of mevrouw Paula hier hoort.
Misschien is de vraag wat zij in ons raakt.
Want net als buiten deze muren, moeten we het ook hier samen doen.
Remon van Galen, orthopedagoog
Ik ben Remon van Galen, 45 jaar, en werk met veel plezier als orthopedagoog binnen onze enthousiaste vakgroep Psychologie ZHE-DWO/NWN.
Ik krijg energie van samenwerken, laagdrempelig contact en elkaar écht verder helpen. Als we als team het beste uit onszelf halen, kunnen we ook het beste voor onze cliënten betekenen. En precies dát is waar ik elke dag voor ga!
Kort nieuws
VOORAANKONDIGING
Vanaf 19 maart: doe mee aan de enquête interne communicatie
We hebben binnen Careyn ontzettend veel waardevolle informatie te delen en heel wat kanalen om dat te doen. Careynplein, e-mail, SharePoint… toch voelt het niet altijd effectief. Soms bereiken we de juiste mensen niet, of hebben we het gevoel dat we elkaar onbedoeld in de weg zitten.
We willen dit gaan verbeteren. Daarom komt er een behoefte-onderzoek. Hiermee willen we helder krijgen wat collega’s nodig hebben als het gaat om interne communicatie. Welke kanalen gebruik je? Wat werkt prettig? Wat niet? En wat heb je nodig om je werk goed te kunnen doen?
Interne communicatie raakt iedereen. Of je nu werkt in de zorg, op kantoor of in een ondersteunende rol: goede communicatie helpt om je werk goed te kunnen doen. Daarom nodigen we alle collega’s uit om straks de korte enquête in te vullen.
De enquête is beschikbaar vanaf 19 maart, digitaal en op papier.
Het invullen kost je enkele minuten.
“We willen niet langer uitgaan van aannames, maar van feiten. Zo weten we beter wat werkt en kunnen we bewust kiezen via welk kanaal we communiceren, in welke vorm en op welk moment.”
Steven van Dorst,
manager Klant & Communicatie
SAVE THE DATE
Pareltjesdag 2026
Een dag vol inspiratie, ontmoeting en plezier: dat is Pareltjesdag.
Na het succes van vorig jaar gaan we ook dit jaar weer een dag vol parels beleven.
Op 19 november is het zover, in de prachtige Kunstmin in Dordrecht. Houd hem vrij in je agenda, binnenkort hoor je meer over de invulling!
Oproep
Heb je zelf een goed idee voor een workshop tijdens Pareltjesdag?
Mail het naar pareltjesdag@careyn.nl
MARATHON ROTTERDAM 2026
Ingeschreven? Laat het weten!
In de Flits van september hebben we een oproep gedaan om je aan te melden voor de Marathon van Rotterdam 2026. Super leuk om te zien dat een aantal collega’s deze sportieve uitdaging aangaat!
Oproep aan alle deelnemers
Regel snel je Careyn-hardloopshirt
Heb jij je inmiddels ingeschreven en een startbewijs bemachtigd? Laat dan even van je horen!
Stuur een mailtje naar communicatie@careyn.nl met daarin:
- je naam
- je maat voor het hardloopshirt
Teamskanaal
Via het Teamskanaal ‘Careyn Marathon Rotterdam’ kunnen jullie met elkaar in contact blijven, ervaringen delen en elkaar motiveren in de voorbereiding. Uiteraard volgt de afdeling Communicatie jullie graag om deze mooie prestatie vast te leggen en te delen.
